Η μελωδία της δυστυχίας

Η εποποιία του Έρλινγκ Χάαλαντ (2 εκτελέσεις ποιότητας, που οδήγησαν σε γκολ) κόντρα στην εθνική Βραζιλίας έβαλε τέλος στη φετινή προσπάθεια της Σελεσάο να αναδειχθεί παγκόσμια πρωταθλήτρια. Η ομάδα του Κάρλο Αντσελότι, βέβαια δεν αποχαιρέτησε μόνο το Μουντιάλ της Αμερικής. Μετά το τέλος του παιχνιδιού, ανακοινώθηκε πως αυτή ήταν η τελευταία εμφάνιση του πρώτου σκόρερ στην ιστορία της εθνικής Βραζιλίας, Νεϊμάρ φορώντας τη φανέλα με το εθνόσημο.

Ο «πρίγκιπας» του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου αποχωρεί μετρώντας συνολικά 80 γκολ σε 130 εμφανίσεις με την εθνική ανδρών. Πέτυχε το τελευταίο μειώνοντας το σκορ (2-1) στα τελευταία λεπτά του αγώνα με τη Νορβηγία, έπειτα από εύστοχη εκτέλεση πέναλτι.

Πανηγύρισε δε μπροστά στον τερματοφύλακα των Νορβηγών, Νίλαντ. Ήταν μία αποκρουστική στιγμή, που δυνητικά μπορεί να σημάνει μία αλλαγή εποχής για τη Σελεσάο.

Βλέποντας πίσω από την καταστροφή

Η εθνική Βραζιλίας μπορεί να δυσκολεύτηκε να διατηρήσει την κατοχή της μπάλας, όμως κατόρθωσε να απειλήσει την εστία των Νορβηγών στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα. Παράλληλα, δε δέχθηκε πολλές σημαντικές ευκαιρίες από την ομάδα του Χάαλαντ, κλείνοντας τους χώρους. 

Το χαμένο πέναλτι του Μπρούνο Γκιμαράες στο πρώτο τέταρτο του αγώνα, η σημαντική χαμένη ευκαιρία του Έντρικ στο δεύτερο ημίχρονο και το δοκάρι που λίγο έλειψε να στείλει το παιχνίδι στην παράταση θα στοιχειώνουν την ομάδα του Αντσελότι.

Η πρώιμη εμπειρία του «Δον Κάρλο», όμως στον πάγκο της εθνικής Βραζιλίας μπορεί να αποδειχθεί ευεργετική για το μέλλον της Σελεσάο. Το φετινό Μουντιάλ, άλλωστε ήταν η πρώτη μεγάλη διοργάνωση στην οποία ο Αντσελότι καθοδηγεί μία εθνική ομάδα ως Ομοσπονδιακός προπονητής.

Αλλαγή φρουράς

Η αποχώρηση του Νεϊμάρ από την εθνική ήταν λίγο πολύ γνωστή ήδη πριν από την έναρξη της φετινής διοργάνωσης. Όμως, ο πρώην παίκτης της Μπαρτσελόνα δεν είναι ο μόνος που θα αποτελέσει παρελθόν από την ομάδα μέχρι το 2030, που θα διεξαχθεί το επόμενο Μουντιάλ.

Ο Κασεμίρο, όπως και ο Νεϊμάρ, είναι 34 χρονών. Ο Ντανίλο επίσης. Αμφότεροι ξεκίνησαν βασικοί σε τουλάχιστον 4 από τα 5 συνολικά παιχνίδια των Βραζιλιάνων στο φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο. 

Στο Μουντιάλ του 2030, ο Φαμπίνιο θα είναι 36, ενώ ο Λούκας Πακετά και ο Μπρούνο Γκιμαράες θα είναι 33 χρονών. Η... συνταξιοδότηση των «γερόλυκων» της εθνικής Βραζιλίας δε μπορεί παρά να σημάνει μία αλλαγή εποχής για το σύνολο του Αντσελότι.

Κανείς δε γνωρίζει ακόμη τα πλάνα του για την επόμενη διοργάνωση. Η αποκαρδιωτική εικόνα της ομάδας του στο δεύτερο ημίχρονο εναντίον των Νορβηγών, όμως ίσως τον οδηγήσει σε διαφοροποιήσεις όσον αφορά την αγωνιστική ταυτότητα της Σελεσάο του μέλλοντος.

Η αναδιάρθρωση στο βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο και ο δρόμος του μεταξιού

Τα τελευταία χρόνια, οι σύλλογοι από τη Βραζιλία κυριαρχούν στις διοργανώσεις της CONMEBOL, εξαργυρώνοντας επενδύσεις εκατομμυρίων σε αθλητικές επιτυχίες. Το εθνικό πρωτάθλημα αναδιαμορφώνεται με στόχο να αναβαθμιστεί εμπορικά και η βιωσιμότητα αυτού του μακρόπνοου σχεδίου ενισχύεται οικονομικά από τις πολύ ακριβές πωλήσεις των ταλαντούχων νεαρών στους συλλόγους της Ευρώπης. 

Οι ακαδημίες δείχνουν ικανές να τροφοτήσουν με ποιοτικούς ποδοσφαιριστές τις ομάδες της Γηραιάς Ηπείρου. Παράλληλα, η εξέλιξη στο επάγγελμα της διαμεσολάβησης (της δουλειάς του «ατζέντη») και οι σύγχρονες μέθοδοι επικοινωνίας έχουν συνδέσει τους παίκτες που αναδεικνύονται από νεαρή ηλικία στη Βραζιλία με το Champions League, όπως ο... δρόμος του μεταξιού ένωσε εμπορικά την Κίνα με τον υπόλοιπο πλανήτη.

Η νομοτέλεια του «όμορφου παιχνιδιού»

Οι Βραζιλιάνοι δηλαδή δουλεύουν καλύτερα τις μικρές ηλικίες και τους είναι ευκολότερο απ' ότι παλαιότερα να πουλήσουν ταλαντούχους νέους σε ευρωπαϊκές ομάδες, που αγωνίζονται στο κορυφαίο επίπεδο. 

Όλα αυτά, την ίδια στιγμή που ο λαός της Βραζιλίας βιώνει το ποδόσφαιρο ως κοινωνικό φαινόμενο, ως έθιμο και ως δείγμα της εγχώριας πολιστικής κληρονομιάς. Ζει με την περηφάνεια πως η Βραζιλία έχει κατακτήσει τα περισσότερα Μουντιάλ από κάθε άλλη ομάδα, λατρεύει τη Σελεσάο και διατηρεί ζωντανό το όνειρο της συμμετοχής με το εθνόσημο στις νέες γενιές.

Η παρακαταθήκη του «όμορφου παιχνιδιού», του ποδοσφαίρου που έπαιξε η εθνική Βραζιλίας στο Μουντιάλ του 1970, δε περιορίζεται στα βιβλία της ποδοσφαιρικής ιστορίας αλλά εκφράζεται καθημερινά μέσα από την
αγάπη των Βραζιλιάνων για το ποδόσφαιρο. Όμως, οι πρόσφατες αποτυχίες της Σελεσάο στα Παγκόσμια Κύπελλα έχουν διαφοροποιήσει την ποιότητα του συναισθήματος, με τους φιλάθλους της εθνικής Βραζιλίας να βιώνουν ένα αίσθημα αυτοεγκλωβισμού.

Λατρεύουν ανιδιοτελώς ένα σύνολο που τους πληγώνει. Όμως, το μέγεθος της αγάπης αυτής μπορεί να αναδειχθεί σε κινητήρια δύναμη μίας εξελικτικής διαδικασίας που θα λυτρώσει τους εκατομμύρια φιλάθλους της Σελεσάο με την κατάκτηση ενός από τα ερχόμενα Μουντιάλ. Σαν μία συμβολική ένωση της ποδοσφαιρικής παράδοσης με το μέλλον και σαν ένα όνειρο, που γεννήθηκε μέσα σε μία φυλακή δυστυχίας...